Κοινή Αφετηρία – Θεατρική Ομάδα του ΕΚΚΝΑ & του ΚΑΤΚΕΘ – 13/05/2019

εκκνα, κατκεθ, στάθης γράψας, fabrica athens, θέατρο, φυλακές, πρόγραμμα προσωπικής ανάπτυξης
Η “Κοινή Αφετηρία” Μια Παράσταση των Θεατρικών Ομάδων του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων Αυλώνα (ΕΚΚΝΑ) και του Κέντρου Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων Ελεώνα – Θηβών (ΚΑΤΚΕΘ).
Εμπνευστής των Θεατρικών Εργαστηρίων και του Προγράμματος Προσωπικής Ανάπτυξης με βάση το Θέατρο είναι ο Στάθης Γράψας. Ως Υπεύθυνος των εργαστηρίων, προσκάλεσε μέλη της Fabrica Athens να υποστηρίξουν την προετοιμασία της παράστασης.

Η Πολυδραστική Ομάδα Τέχνης Fabrica Athensγράφει για την εμπειρία της παράστασης “Κοινή Αφετηρία”:

Η συνάντηση και η κοινή παράσταση των συμμετεχόντων κρατούμενων στο θεατρικό εργαστήριο της Θήβας και του Αυλώνα, ήταν μια απρόσμενη και πρωτόγνωρη εμπειρία τόσο για το κοινό όσο και για τους ίδιους τους συμμετέχοντες.

Θεατρική Ομάδα του ΕΚΚΝΑ

Ιδιαίτερα επιβλητική ήταν η παρουσία των νέων του Αυλώνα. Φαίνεται ότι η πειθαρχία και τα «όρια» που χαρακτηρίζουν την θεατρική εκπαίδευση και διαδικασία που ακολουθούν, αντανακλούν άμεσα και απελευθερωτικά στην σωματική και νοητική τους ωρίμανση, ενώ παράλληλα επανεξετάζουν τις έννοιες αυτές και την εφαρμογή τους στην δικιά τους ζωή. Αξιοπαρατήρητη ήταν η αντίληψη, η δοτικότητα – διάθεση και το αίσθημα συλλογικότητας στην σκηνή, αλλά και στην προετοιμασία της παράστασης – πρόβας. Χαρακτηριστικά που ίσως φαντάζουν αυτονόητα και που όμως ποτέ δεν είναι. Παρόλαυτά, στην περίπτωση των νέων αυτών αντρών, η μετακίνηση που έχει γίνει μέσα τους από την θεατρική εκγύμναση, υπερνικά τα σημάδια των βιωμάτων που έχει ο καθένας τους.

Θεατρική Ομάδα του ΚΑΤΚΕΘ

Από την άλλη μεριά, οι συμμετέχοντες από το κατάστημα της Θήβας μας έδειξαν, αλλά και με τόλμη εξομολογήθηκαν τη σημασία που έχει η θεατρική πρακτική και έκθεση. Μέσω αυτών βρήκαν και δημιούργησαν χώρο να ανακαλύψουν εκ νέου τον εαυτό τους και να τον αποδεχτούν. Μια εκ των έσω απελευθέρωση που φαίνεται να τους οδήγησε στο να θέσουν νέους στόχους και να επενδύσουν σε όνειρα που αφορούν περισσότερο το «τώρα», παρά τη «στιγμή» και το αόριστο αύριο. Επιπλέον, η  επαφή τους με τα παιδιά του Αυλώνα διέκρινε κανείς ότι λειτούργησε σαν μια υπενθύμιση για αυτούς και τους έδωσε δύναμη να στηρίξουν αυτά που τώρα ονειρεύονται.

Από μια πιο καλλιτεχνική σκοπιά, οι συμμετέχοντες, θα τολμήσω να πω καλλιτέχνες, ήταν ασυνήθιστα παρόντες  πάνω στην σκηνή. Ήταν έτοιμοι να υπηρετήσουν τον κοινό τους σκοπό, παραμερίζοντας οτιδήποτε εγωιστικό και μετουσιώνοντας την προσωπική τους κατάθεση σε συλλογική – ανθρωπιστική  υπόθεση. Σε αυτές τις ανεκτίμητες τρεις ώρες που τους δόθηκαν για την κοινή τους πρόβα και την παράσταση και που με κόπο διεκδίκησαν οι καθοδηγητές – εκπαιδευτές – φίλοι τους, οι συμμετέχοντες κατάφεραν κάτι πολύτιμο. Μπόρεσαν να κάνουν μια ζωντανή κατάθεση και να καταρρίψουν τους αόρατους τοίχους που υπήρχαν μεταξύ αυτών και των θεατών, φανερώνοντας όσα τους ενώνουν.

Για το Πρόγραμμα Προσωπικής Ανάπτυξης με βάση το Θέατρο

Συμπληρωματικά, μέσα από την διαδικασία των θεατρικών εργαστηρίων και της παράστασης, εκπαιδευτές και συμμετέχοντες καταφέρανε να βρει το θέατρο μια θέση στην καθημερινή ζωή, σαν ιερή τελετή κάποιου πολιτισμού, και να βγει από το πλαίσιο της αγοραπωλησίας ενός προϊόντος. Συνειδητά ή μη, παρήγαγαν ήθος με την διαφανή τους στάση και την εντιμότητα πάνω στην σκηνή, και αυτό επειδή όταν αντικρίζουμε το σκοτάδι μπορούμε να διακρίνουμε το φως που πάντα υπάρχει.

Τελικά, το όλο εγχείρημα αποτέλεσε μια αφορμή ένωσης και γέννησης ερωτημάτων. Πως το  θέατρο και γενικότερα η τέχνη μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για τη ζωή και πως η ζωή είναι έμπευση και εργαλείο για την τέχνη; Γιατί τα έχουμε διαχωρίσει; Και πώς η τέχνη και συγκεκριμένα το θέατρο δίνει ζωή και βρίσκει λύσεις, όπως η φύση πάντα βρίσκει; κ.ο.κ

Facebooktwittermail